مردم آزادیخواه

آزادی تمامی دانشجویان، کارگران و فعالین حقوق زن در گرو فعالیت و تلاش شماست. اگر متحدانه از فراخوان خانواده های دانشجویان حمایت کنیم. اگر همراهشان اعلام کنیم که آزادی و برابری و رفاه حق مسلم هر انسانی است. اگر اعلام کنیم که تا آزادی بی قید و شرط کلیه دستگیر شدگان و زندانیان سیاسی دست از تلاش نخواهیم کشید، در آن صورت رژیم اوباش اسلامی چاره ای جز عقب نشینی در مقابل این اعتراض شما نخواهد داشت.

خانواده های دانشجویان دستگیر شده اعلام کرده اند که پس از یکماه سر دوانده شدن و وعده های پوشالی، بار دیگر روز شنبه ۱۵ دی ساعت ۱۱ صبح در مقابل “دادسرای دادگاه انقلاب” تجمع اعتراضی خود را برگزار میکنند.

حزب اتحاد کمونیسم کارگری از همه شما مردم آزادیخواه میخواهد که به این اعتراض بپیوندید. این خانواده ها را تنها نگذارید. آزادی تمامی دستگیر شدگان در گرو تلاش شماست. 

>>اطلاعیه‌ی خانواده‌های دانشجویان دستگیر شده‌ی مراسم روز دانشجو (13 آذر)

یک ماه گذشت. ماه شب و روزهای سخت و سرد مقابل اوین، ماه توهین های سرباز نگهبان و تهدید های بازجو، ماه تهمت ها و وعده های بی اساس، ماه شب های اشک و غم، فریاد و خشم. ما این سو و فرزندانمان آن سوی دیوارهای زندان اوین، در سلول های انفرادی تاریک و سرد. همان داستان تکراری چشم بند و بازجویی شبانه و بی خوابی و ضرب و شتم و … .

فرزندان دانشجوی ما، به جرم سر دادن ندای آزادیخواهی و برابری طلبی در روزی و جایی که متعلق به خودشان است حتی بدون امکان ملاقات با وکلا و خانواده هایشان تحت شدید ترین فشارها قرار دارند و ما خانواده ها در نگرانی و بی اطلاعی کامل از وضعیت آنها، و این همه در میان بایکوت شدید از سوی رسانه ها و مطبوعات کشور.

ما پس از گذشت این زمان طولانی تنها راه رساندن صدای استمداد خود را تجمع در مقابل دادسرای دادگاه انقلاب در روز شنبه 15 دی ماه ساعت 11 صبح میدانیم، تا صدایمان را از این سوی دیوارهای سرد و خاکستری اوین به گوش فرزندانمان برسانیم، تا بدانند که تنها نیستند، که این سو خانواده‌هایشان، دوستانشان و تمامی انسان های آزاده در کنارشان هستند و تا رهایی کامل شان از پا نمی نشینند.
کمیته‌ی پی جوی آزادی دانشجویان دربند
11/10/1386 <<

وعده ما ۱۱ صبح شنبه ۱۵ دی در مقابل “دادسرای دادگاه انقلاب”

دانشجوی زندانی، کارگر زندانی، زندانی سیاسی بی قید و شرط آزاد باید گردد!

حزب اتحاد کمونیسم کارگری
۲ ژانویه ۲۰۰۸ – ۱۲ دی ۱۳۸۶

اعتراض سراسری آذر ماه (۱۳٨٦) دانشجویان در دانشگاه های ایران و دستگیری بیش از چهل نفر از آنها توسط جمهوری اسلامی و عکس العمل تا کنونی جریانات مختلف سیاسی حول این ماجرا حقایق سیاسی قابل تاملی را نشان داد.این اعتراضات بخشی از اعتراض عمومی تر مردم به رژیم و انعکاسی از آن بود. دانشگاه و دانشجویان چپ و کمونیست چکیده خواست و آرزوی مردم برای دستیابی به رفاه و آزادی و برابری را در خود و در شعار”سوسیالیسم یا بربریت” متمرکز کرد وآنرا در سراسر ایران پژواک داد.
 اما چند روز مانده به 16 آذر، قبل از انجام مراسم اعتراضی، قبل از  بلند کردن پلاکادر و شعاری از طرف دانشجویان، جمهوری اسلامی دست پیش انداخت و حمله را آغاز نمود. دستگیری ها صرفا به خاطر مراسم امسال و تدارک آن و شعارهایش  نبود و مراسم امسال بهانه دستگیری تعداد بیشتر و تلافی رژیم از دانشجویان بخاطر شانزده آذرهای پیشین هم بود. جمهوری اسلامی برنامه نقشه مند خود برای رو دررویی همه جانبه با روز دانشجو و جلوگیری از بالندگی جریان چپ و کمونیست در دانشگاه های ایران را در شرایط معین سیاسی جامعه، که اینجا مورد بحث ما نیست، دنبال میکند. در این ماجرا جمهوری اسلامی توانست ضرباتی را به جریان چپ و برابری طلب در دانشگاه ها وارد کند، اما وسعت و قدرت این جنبش در دانشگاه های ایران  و ترس از اوج گیری اعتراض مردم، رژیم را در رسیدن به اهدافش ناکام کرد. 

 با این وجود، شانزده آذر امسال انتهای یک پروسه و آغاز دور دیگری از کشمکش سخت و پیچیده تر بین دانشجویان چپ و کمونیست با جمهوری اسلامی را اعلام کرد. واقعیت این است که تاکنون، دانشگاه و اعتراض دانشجویی تنها عرصه اجتماعی در ایران بود که، در مقایسه، تاکید می کنم در مقایسه، با اعتراض طبقه کارگرو جنبش زنان، آنچنان زیر فشار نبوده و حمله اخیر شروعی در همان سطح و با همان روش سرکوب و فشار بر توده دانشجو و تمرکز ویژه بر فعالین اصلی آن است. به این اعتبارتداوم اعتراض و فعالیت دانشجویان، در گرو رهبری ادامه کار و سیاسی است و منبعد این عرصه اهمیت ویژه سیاسی و بر جسته تری در فضای کنونی جامعه و تاثیر گذاری بر آن  پیدا کرده است.

نگاهی گذرا به زمینه ها

آنچه گفته شد نکاتی کلی بود و تا جایی که اطلاعات من و محدودیت ها امکان دهد به نکات مشخص تری می پردازم. حرکت سراسری دانشگاه ها، نوع سازماندهی آن، چهار چوب سیاست ناظربر این اعتراضات با توجه به دو فاکتور عمومی، یکی مسیر و فراز و نشیب هایی که جنبش دانشجویی بطور خاص تا مقطع آذر ماه  طی کرده و دیگری حاکم کردن فشار و استبداد مطلق جمهوری اسلامی در جامعه و جایگاه دانشگاه بعنوان کانون فکری و میدان اعتراض آزادیخواهانه، قابل درک است. ازبحث در مورد فاکتور دوم با این توضیح که تحمل دانشجو و جوانان از سیر صعودی فشار اقتصادی بر مردم و استبداد سیاسی و عقب ماندگیهای فرهنگی در نظام اسلامی به انتها رسیده است، میگذرم. تا دانشگاه هست، چپ و کمونیست قدرتمند در ان هست و سرکوب رژیم قادر به خاموش کردن روشنایی این چراغ  در ایران نیست. 

فاکتور اول خود جنبش دانشجویی است. خواست ها و شعارهای آزادیخواهانه و انسانی مراسم امسال از یک طرف و حمله گسترده رژیم و دستگیری و شکنجه عزیزان در بند از طرف دیگر، زمینه کم توجهی به ضعف و نواقص این حرکت و یا نفی و دست کم گرفتن مکان آن در فضای سیاسی ایران را بوجود آورده است. دادن شعارهای برابری طلبانه، دفاع از سوسیالیسم، بخصوص تداعی شدن مراسم امسال با چپ و کمونیسم، توان چپ سنتی و نیروهای سیاسی که ریشه در این سنت دارند را از دیدن   نواقص این حرکت و خطر رشد محافظه کاری و جلو آمدن سنت کپک زده و توجیه گرانه توده ایستی گرفته است.

در سالهای اخیر همراه با گسترش طیف چپ و کمونیست در دانشگاه ها، بحث و جدل حول مسائل مختلف سیاسی در میان این طیف بالا گرفت. ایرادی به این جدالها که از جمله عوارض طبیعی رشد و ضرورت جواب دادن به مسائل جدید پیش روی جریان چپ و رادیکال در دانشگاه است وارد نمی باشد. مساله این است که آیا این جدلها منجر به جواب درست به ضروریات سیاسی و نیازهای رشد و هدایت جنبش دانشجویی در میان توده های وسیع دانشجو و در میان دانشگاه های ایران شد؟ این مبارزه نظری تا چه اندازه ای توانست دورنما و افقی را برای این جنبش و موقعیت اجتماعی آن روشن نماید؟ ممکن است بسیاری از دانشجویان جواب روشن این سوالات را داشته باشند، با این وجود فکر میکنم طرح آن هنوز جا دارد. شناخت جایگاه جنبش دانشجویی در جامعه، حدود و ثغور برد این جنبش، متغییر بودن توانایی اش درشرایط مختلف سیاسی، تشخیص لحظات حمله و عقب نشینی و دفاع، در کشمکش با رژیم وسازمانهای عریض وطویل سرکوب آن از اهمیت زیادی برای این جنبش و عبور آن از تند پیچها دارد.

متاسفانه جدلهای سیاسی اخیر دانشگاه ها، طیف چپ آن را عملا به دو اردوی اصلی بنام چپ رادیکال و چپ کارگری تقسیم کرد و گرایشی بود که با این تقسیم بندی مشکل داشت. پایه این تقسیم بندی نظر بود و نظری و جنبش اجتماعی نبود. به هر درجه ای ابعاد انشقاق و نفاق و دوری و نزدیکی ها در میان طیف چپ بر مبنای فکر برجسته تر شود، کم دقتی در پراتیک و کم توجهی به تقویت از پایه کمونیسم و بسیج توده دانشجو را بدنبال خواهد آورد. وجود خطوط مختلف در میان دانشجویان طبیعی است، قابل سرزنش کردن نیست، ولی خصلت و استراتژی این جنبش در محدوده دانشگاه می تواند تمام خطوط و یا اکثریت بالایی از آنها را حول پلاتفرم واحد دور هم گرد آورد.

درادامه، سوال این است که آیا امکان اینکه مراسم روز دانشجو را با شرکت توده های هر چه بیشتری از دانشجویان بر گذار کرد، در قلمرو امکانات و نفوذ جریان چپ و رادیکال دانشگاه ها نبود؟ اگر بود، صحنه حمایت امروز تحکیم وحدت و ناسیونالیست ها از دانشجویان چپ و کمونیست در بند، به اعتراض و تلاش مشترک توده وسیع تری از دانشجویان در برابر جمهوری اسلامی عوض میشد و جریان چپ قدرتمند تر از آن بیرون می آمد. ضعف در اینجا، موقعیت و هژمونی دانشجویان چپ و  کمونیست در دانشگاه ها را به نفع این نیروها در این ماجرای مشخص و رفتن به پشت سر حمایت آنها تغییر داد. تشخیص زمان و مکان در مبارزات بسیج هر چه بیشتر توده دانشجو به دور جریان چپ و آزادیخواه نشانه توانایی سیاسی و کارایی رهبران آن است. کم توجهی به جذب نیرو، یا درست تر بگویم سیاست نا درست رهبری، بمعنی  صرفنظر کردن از نیروی توده دانشجو و دادن امکان بهره برداری از آن به نیروها و گرایشات دیگر است.  فعالین و رهبران دانشجویان باید جنگ ادامه دار خود با نهادهای سرکوبگر و آرایش متناسب با این جنگ و افق و دورنمای ان را بخوبی بشناسند. این کار بدون تشکل مخفی و هم فکری رهبران آن، بدون تشکل و تجمعات علنی قابل دفاع در سطح دانشگاه ها و سازماندهی حرکات متنوع حول موضوعات سیاسی و اجتماعی مختلف و تلفیق هوشیارانه این دو نوع فعالیت به پیش نمی رود.

جا دارد که، همزمان با ارزیابی از نزدیک این ماجرا، از فاصله دورترو در سطح کلی تری، چگونگی رشد چپ و کمونیسم معاصر در دانشگاه و ایران را در بطن جامعه و تاریخ چپ و مقاطعی که این چپ از سر گذرانده مورد دقت قرار داد. بحث این مورد در این نوشته نمی گنجد و همینقدر بگویم اشتباه ما می تواند مردگان شکست خورده میدانهای نبرد پیروزمندانه گذشته ما را جانی دهد و به تکاپو بیندازد که یک نمونه آن دوخردادیهای سابق و حرکت اخیر خاتمی و امثال رئیس دانا  و مسعود بهنود و …. است.

دانشگاه و جریانات سیاسی

رویدادهای دانشگاه جدی بودن قدرت و ظرفیت نیروی  چپ و کمونیسم در جامعه را پرچم کرد.  جریانات ملی مذهبی و قوم پرستان وناسیونالیست ها با سکوت خود در برابر تعرض جمهوری اسلامی به دانشجویان عملا در صف مقابل با 16 آذر و”خطر” آن قرار گرفتند. حول روز دانشجو و دستگیریها تمام احزاب و جریانات سیاسی بخصوص طیف چپ آن در حمایت از دانشجویان دربند به تحرک بموقع و گسترده و موثری در آمدند. اوج آن بیست و دوم دسامبر 2007 و بیست و هشت آذر ماه 1356، روز جهانی حمایت از دانشجویان بود. در این دو روز کل این نیروهای سیاسی در یک حرکت اعتراضی هماهنگ و همزمان به دورهم جمع شدند. این اتفاق پدیده سیاسی جدیدی بود که در 25 سال گذشته از دوران حزب کمونیست ایران و بعد حزب کمونیست کارگری ایران دوران منصور حکمت تا به امروز سابقه نداشته است. لازم است توجه کرد که، اینجا مساله حمایت از دانشجویان در بند یک چیز است و چهار چوب عمومی سیاست و سنت ناظر بر چنین حرکتها و “اتحاد عمل” ها چیز دیگر است. این دو از هم جدایند و بطورجداگانه قابل بررسی اند. بعبارت دیگر آکسیون مشترک در دفاع از دانشجویات بمعنی تائید عواقب سیاسی آن و تولید ذهنیت همه با هم در جامعه نیست. در مجموع این رویدادها جریانات راست و ملی بنام چپ و جریانات ملی رفرمیستی چون راه کارگر جلو آمدند. اینجا، انتقادم به کسی و یا جریانی نیست و هدف بیان واقعیات سیاسی است که از هر توجیه گری در این باره قوی تر است. شیوه بیان اطلاعیه های پایانی این دو حرکت در این دو روز، در پناه اطلاعیه های جداگانه اعلام شرکت این نیروها درآن،  ژست سیاسی ناشیانه ای است برای در سایه قرار دادن و به روی خود نیاوردن عوارض و نتایج سیاسی آن در میان جریانات چپ و به نسبت نفوذ کلامشان در جامعه. قبلا گفتم، امکان اینکه کسانی با استفاده از فضای سیاسی و نگرانی و عاطفی از سرنوشت عزیزان در بند و برخ کشیدن شعارهای برابری طلبانه و انسانی روز دانشجو به توجیه غیر سیاسی و ایدئولوژیک در رابطه با این موضوع آویزان شوند و خشم خود را خالی نمایند،هست.

بالاخره چرا همکاری و هماهنگی در این سطح در میان طیف چپ در رابطه با مبارزات کارگری و دستگیری فعالین آن محمود صالحی و منصور اسانلو و…. و حمله سراسری اخیر به زنان و موج اعدام جوانان بنام اراذل و اوباش اتفاق نیفتاد؟ راه کارگر و اتحاد چپ کارگری و کومه له امروز، در بسیاری مواقع همراه با حزب دمکرات کردستان ایران، سابقه چنین همکاریهایی داشته اند، نکته جدید گرویدن احزاب منشعب از حزب کمونیست کارگری ایران به این ماجرا است. در سنت کمونیسم منصور حکمت مخدوش کردن خطوط سیاسی مختلف در این سطوح تحت هیچ بهانه و شرایطی پذیرفتنی نبود و  سابقه ندارد. آیا اکنون حزب و یا سازمانی آن خط و سنت را نمایندگی می کند تا امروز انتقاد به آن را وارد بدانیم؟

جریانات زیادی تلاش کردند 16 آذر را مرهم درد و مشکلات ویژه خود بنمایند. حزب کمونیست کارگری ایران قبلا از هر تحرکی حتی از امثال هخا و قوم پرستان آذربایجان و هر رویداد عقب مانده ای “سوسیالیسم” خود را جار می زد و حال تحرک دانشجویان و شعارهای “سوسیالیسم یا بربریت” و آزادی و برابری” را دستمایه اثبات درک وارونه و سطحی خود از سوسیالیسم و جنبش سوسیالیستی قرار میدهند.

حزب-حکمتیست با همان درجه و غلظت سطحی نگری، روی دیگر “سکه” خط حککا را به تصویر کشید. با چیدن مواضع ظاهرا مختلف این دو جریان پهلوی هم، دیگاه کامل و زیر و بم های سنت چپ خرده بورژوایی این دوره را در برابر خود خواهیم داشت. این جریان با دیدن 18 تیر1378، عجز خود از درک و تشخیص روندها و جهت آن در جامعه، در نتیجه در میان دانشجویان را، با فرمول 18 تیر “قربانی توهمات خود” شد به شکل برجسته ای به نمایش در آورد. طبیعی بود که امتداد این دیدگاه، از سردرگمی و مستاصل بودن راست پرو غرب، نتیجه مایوس شدن مردم در مبارزه برای سرنگونی جمهوری اسلامی را بگیرد. رویدادهای 16 آذر امسال آنها را مجبور به وصله و پینه کردن و توجیه کردن آن مواضع انداخت. قبلا با دیدن حرکت 18 تیر دوره ای را اعلام کردند و بعدش با دیدن حرکت دیگرپایان آن را.

دنباله روی از رویدادها به جای رهبری، سنت سیاسی ریشه دار و قدیمی است که در رابطه با رویداهای امسال دانشگاه به عیان خود را نشان داد. اگر حزب سیاسی وجود میداشت، قبل از 13 آذر رهنمود، مستقل از درجه موثر بودن و نبودن آن، هشدار بموقعی برای عبور هر چه کم ضرر تر جنبش دانشجویان از این مرحله میداد. از سر ایدئولوژی و مواضع و رقابت حزبی، سوسیالیسم و مراحل و دوره های جنبش های اجتماعی را نمی شود تعریف کرد. جامعه ایران برای خلاصی از شر جمهوری اسلامی و تامین رفاه و برابری و زندگی انسانی برای آحاد آن به حزب سیاسی کمونیستی نیاز دارد.

31 دسامبر 2007
 

لیست شماره ۵ , اقدام متحد , کارزار پشتیبانی از دانشجویان

 http://www.archives.web.surftown.se/?p=3122
گزارش تصويرى از تظاهراتهاى ۲٨ دسامبر در شهرهاى مختلف دنيا

http://www.bubbleshare.com/album/291261/overview

حدود یکماه از برپایی آکسیون ۱۳ آذر و دستگیری فعالین چپ دانشجویی می گذرد و هنوز تعداد زیادی از آن ها در زندان رژیم زیر فشار شدید فیزیکی و روانی قرار دارند.

اما نیروهای چپ و رادیکال هیچگاه از پشتیبانی و مبارزه برای رهایی رفقایشان دست بر نداشته اند !
جنبش چپ دانشجویی چه اکنون که به شکل گسترده و بی سابقه ای (در این چند سال اخیر) مورد تعرض قرار گرفته و چه در زمانی که دیگر نیروهای دانشجویی از اصلاح طلب تا لیبرال مورد حمله و دستگیری رژیم قرار گرفته اند با مبارزات بی وقفه ی خود خواستار آزادی دانشجویان و تمامی زندانیان سیاسی شده و هیچگاه ذره ای از مواضع خود عقب نشینی نکرده است !

حتی در شرایطی که خود جنبش چپ دانشجویی توسط عده ای از نیروهای راست اصلاحاتی و لیبرال پرو-حکومت مورد حمله قرار گرفت در عین دفاع از مواضع خود از همیاری و کمک برای نجات دانشجویان لیبرال به هیچ وجهی کوتاهی نکرد و اینگونه حقانیت خود را برای آزادیخواهی و برابری طلبی نشان داد ! زیرا از نظر ما هیچ کس برابر تر از سایرین نیست !

اما مثل اینکه برای بسیاری از دوستان لیبرالمان این معانی مفهوم خاصی را در بر ندارد !

رفتار این یاران دبستانی بعضی اوقات باعث بوجود آمدن مسائل و افکاری می شود که به هیچوجه برای یک جنبش آزادیخواه و انسانی خوب نیست ! مثل اینکه ایشان در سیاست های دوگانه و پشت پرده راست ها گیر کرده اند و حاضر هم نیستند بیرون بیایند !

در مراسمی که تحکیم وحدت در دانشگاه بابل گرفت با وجود اینکه چند روز پیش بیش از 30 نفر از رفقای رادیکال ما به شکل وحشیانه ای بازداشت شده بودند هیچگونه نامی از این رفقا به میان نیامد در حالیکه 5 نفر از ایشان از رفقای دانشگاه مازندران بوده اند.

مراسم با سرود و دست زدن و تعریف خاطرات خوش قدیم اجرا شد و پسترهایی دوستان تحکیمی تنها دلیل های دانشجویی بودن و ضد دیکتاتوری بودن این مراسم بود و اگر نه با شامورتی بازی های بسیجی های دانشگاه چندان تفاوتی نمی کرد !

اما در نقاط دیگر هم وضع بهتر از این نبود و در نهایت هم با تمام اعتراضات ما به این سکوت پر معنی و خجالت آور چندین بیانیه در رسای رفقای در بند به بیرون داده شد و دیگر هیچ !

اما سکوت دوستان تحکیم وحدتی در این برهه که یک ماه از دستگیری ها گذشته و حتی آن ها نیز از وقایع احیاناً به خوبی با خبر شده اند با قرار آزادی سه دانشجوی لیبرال ( که از نظر ما بسیار عزیز هستند ) وارد فاز جدیدی شده است !

چنین سکوتی تنها می تواند نشان دهنده یک سازش آشکار و یک همکاری دوجانبه با دستگاه حکومت باشد ! در واقع برای برخی از یاران تحکیمی  دیکتاتور بد است اگر بر خلاف آن ها کاری کند ! در واقع دیکتاتور بد است اما نه لزوماً همه جا و همه وقت  تا بعضی از مخالفان ایشان نتوانند نطق بکشند !

مبارزه با دیکتاتور هم خوب است اما نه باز همه جا ! بعضی اوقات هم ساکت بودن بهتر است ! گاهی هم می توان ناله ای کرد و اینگونه خیال خود را راحت کرد ! مبارزه باید تا جایی باشد که از قبل در محفلی یا جمعی از فراماسیونرهای باهوش تر از بقیه ! تایین شده و نه بیش از آن .

اما پیام ما برای این دوستان چیزی جز همبستگی برای رهایی از بند دیکتاتوری نیست.مطمئن باشید که چنین سیاست هایی روزی به ضرر خود شما و آیندگان شما خواهد بود ! وارد بازی سیاست جناح های حاکم شدن یعنی یکی از آن ها شدن.یعنی در بدنه دیکتاتوری حل شدن و در نهایت به یک نیروی سرکوب گر و بازدارنده تبدیل گشتن !

بهتر است به جای اینگونه جدا سازی و فرافکنی ها بار دیگر با هم و به شکلی متحد با هر مرام و مسلکی که داریم بر ضد شرایط غیر دموکراتیک موجود در جامعه به پا خیزیم. این تنها راه رهایی از وضعیت موجود و تنها چاره ی آزادی رفقای در بندمان است !

منبع : http://babolsaruniv.blogfa.com/post-53.aspx
  
    
 

 روز دانشجوی امسال مشخصات ویژه ایی داشت که از خیلی جهات آن را از سال های گذشته متمایز می کرد. شعارهایش، گستردگی و سراسری بودنش و رادیکال بودنش.  سال گذشته علاوه بر “آزادی و برابری” که پرچم ۱٦ آذر است،  “سوسیالیسم یا بربریت” شعار برجسته این روز بود.

 امسال هم آزادی و برابری همچنان میدرخشید و سوسیالیسم یا بربریت و زنده باد سوسیالیسم در میان شعارها و بنر های دانشجویان دیده میشد.  همچنین چند روز قبل از ۱۶ آذر ما در راهپیمایی دانشجویان اصفهان  شعار جالب “آزادی برابری هویت انسانی” را شاهد بودیم که در واقع  روایت ساده و زمینی کمونیسم کارگری از سوسیالیسم است . در این میان البته  دوستان انشعابی از ما تلاش عجیبی دارد تا شعار “نه به جنگ” و “دانشگاه پادگان نیست” را به طور ویژه ایی برجسته کنند. درباره شعار نه به جنگ شما را به شماره ۲۲۹ این نشریه و همینطور به بخش “بربریت محتوم نیست ” از “دنیا پس از ۱۱ سپتامبر”اثر منصور حکمت ارجاع می دهم و این جا فقط یک نقل قول از آن می آورم تا یاد آوری کنم نقد ما به این شعار چیست:
“. جنبش مقاومت مردمى در برابر جنگ تروريستها فقط ميتواند حول پاسخهاى اثباتى براى معضلات سياسى و اقتصادى گرهى عصر ما و حول يک موضع فعال نه براى حفظ وضع موجود، بلکه براى تغيير وضع موجود، سازمان يابد. ما در قبال تمام معضلاتى که با اين رويدادها به جلوى چشم آمده، مساله شمال و جنوب، مساله فلسطين، مساله عراق، مساله اسلام سياسى، مساله افغانستان و ايران، مساله ميليتاريسم و قدر قدرتى آمريکا و ناتو در نظم نوين جهانى، مساله راسيسم، مساله قلعه اروپا و غيره دستور کار مستقل و پاسخهاى مستقل خود را داشته ايم. اين بايد به دستور کار و پاسخهاى جنبش مقاومت مردمى در برابر جنگ تروريستها تبديل بشود. اين فرق ماست با آرامش طلبان و پاسيفيستهايى که شکافها و تضادها و بى ثباتى دنياى قبل از ١١ سپتامبر را نميبينند يا به آن بى تفاوتند. اگر ما قبل از همه اين ماجراها دستورى براى تغيير جهان داشته ايم، مبناى يک موضعگيرى اصولى در شرايط حاضر نيز بايد دنبال کردن همان دستور کار در اين شرايط جديد باشد…. جنبش “انساندوستانه” و صلح طلبانه پاسخ شرايط امروز نيست.”
یعنی شعار “نه به جنگ” که در همین رده شعار های پاسیفیستی است پاسخ ما به مسئله جنگ نیست و اصلا گزینه کمونیسم کارگری به مقوله جنگ تروریست ها نیست!
ولی شعار “دانشگاه پادگان نیست” این قدر ها هم وضعش خراب نیست. برعکس شعار “نه به جنگ ” که در خود شعاری منفعلانه و در خدمت حفظ وضع موجود است، این شعار می تواند تا حدودی  درست باشد و هست. ولی جایگاهش چیست؟ عملکردش در ۱۶ آذر و اعتراض دانشجویان (که برخی به آن “جنبش دانشجویی” میگویند)  و در واقع  انعکاس جنبش جامعه است چیست؟ و چرا بزرگ می شود؟ اصلا توجه کرده اید که ما همیشه “جنبش دانشجویی” را در گیومه می گذاریم؟!
می توان قبول کرد که تعدادی از دانشجویان در دانشگاه ها این شعار را به عنوان شعار محوری اعتراضشان در ۱۶ آذر انتخاب کرده باشند  ولی برای احزاب سیاسی دفاع جانانه از این شعار معنا و مفهوم دیگری دارد. شعار “دانشگاه پادگان نیست” از این واقعیت نشات گرفته که نیروهای شبه نظامی کمیته انظباطی و حراست به حقوق صنفی ، سیاسی و اجتماعی دانشجویان حمله می کنند و آنان را سرکوب می کنند و جنبش دانشجویی امروز باید از این حقوق دفاع کند. طبعا همه میخواهیم نیروهای شبه نظامی و سرکوبگر از دانشگاه برچیده شوند. نوشته ها و اطلاعیه های سازمان جوانان کمونیست از سال ها قبل نشان دهنده این سیاست ما در دانشگاه هاست. ولی این کل خواست و شعار محوری ما برای روز دانشجو نیست. یکی از شعارها میتواند باشد. اما محوری کردن و برجسته کردن آن بی تردید عقب کشیدن اعتراض دانشجویی است که دارد برای سوسیالیسم و آزادی و برابری و علیه جمهوری اسلامی مبارزه میکند.
برای روشن شدن موضوع، اول به این می پردازم که چرا ما “جنبش دانشجویی” را در گیومه می گذاریم. جنیش دانشجویی در ایران اساسا از این جنبش در کشورهای غربی متفاوت است. وقتی می گوییم جنبش دانشجویی با توجه به معانی خاص “جنبش” و “دانشجویی” این معنی از آن بیرون می آید که جنبشی اساسا شامل دانشجویان معترض به وضعیت دانشجو و دانشگاه است. یعنی مثلا به سیستم ارزش گذاری تحصیلی یا مثلا خوابگاه ها و کلا مسائل دانشجویی و حد اکثر آزادی های آکادمیک و آزادی بیان در دانشگاه می پردازد. افق و آرمانش رسیدن به مطالبات “دانشجویی” ست.  در حالی که “جنبش دانشحویی” در ایران در واقع بحشی از جنبش سرنگونی طلبانه مردم است که در دانشگاه ها پیش می رود. مطالباتش را نگاه کنید، راه حل هایش را نگاه کنید، شعار ها و آکسیون ها و تلاشش برای اتحاد با جنبش طبقه کارگر و جنبش آزادی زن را نگاه کنید. “سوسیالیسم یا بربریت” مطالبه ایی صرفا “دانشجویی” نیست، بلکه خواست جامعه است یا حداقل مرزهایش به دانشگاه نه تنها محدود نمی شود که اصلا از بیرون دانشگاه آمده، از جنبش کمونیسم کارگری در طبقه کارگر. “یک نژاد آن هم نژاد انسانی” به همچنین. شعارهایی از این دست که به شعار اصلی و محوری و هژمونیک “جنبش دانشجویی” تبدیل شده باشند زیادند.
ولی نگاهی به شعار “دانشگاه پادگان نیست” بیندازیم. در همان ابتدا ذکر کردم که فلسفه وجودی این شعار چیست؟ پایمال شدن “حقوق صنفی ، سیاسی و اجتماعی دانشجویان” خوب این به خودی خود درست است و نباید چنین باشد و باید در مقابلش ایستاد. ولی آیا باید این شعار محوری ۱۶ آذر ۸۶ باشد؟ روزی که نبرد چپ و راست در دانشگاه به اوج خود رسیده، نوچه های حجاریان به نام دانشجویان لیبرال و انجمن اسلامی ها با طرح های امنیتی می خواهند صفوف چپ را در دانشگاه مرعوب کنند و زیر ضرب ببرند، چپ از آنطرف در صدد قدرت نمایی و تثبیت هژمونی خود بر دانشگاه هاست و در صدد است به صورت مستقل خود را به توده دانشجو نشان بدهد و در معرض انتخاب بگذارد و این کار را با اعتماد به نفس هر چه تمام تر می خواهد بکند، با وجود دستگیری فعالین دانشجویی، بر برگزاری مراسم روز دانشجوی مستقل چپ تاکید می کند و راست و کل حکومت اسلامی را به مصاف می طلبد. ( البته اگر معتقد نباشیم که از روی اجبار، حرکتی آورانتوریستی، فرقه گرایانه و ایدئولوژیک بوده!!)  همانطور که گفتم ۱۶ آذر ۸۶ یک نقطه عطف در جدال چپ و راست در دانشگاه بود و می باید با رادیکال ترین شعارهایی که خصلت اجتماعی “جنبش دانشجویی” را نشان می دهد نمایندگی شود.
اگر طبقه کارگر برای رهایی خود مجبور نبود کل جامعه را آزاد کند هیچ جذابیتی برای سایر جنبش های اجتماعی از جمله “جنبش دانشجویی” نداشت. اگر آزادی زندانی سیاسی و مبارزه علیه مجازات اعدام به نفع کل جنبش سرنگونی طلبانه و تلاشی برای گرفتن ابزار سرکوب از دست جمهوری اسلامی به نفع مردم نبود نمی شد این خواست ها را عمومی کرد. شعار “دانشگاه پادگان نیست” این  ضعف را دارد که شعاری مربوط به وضعیت درون دانشگاه هاست درحالیکه اعتراضات دانشجویی سال هاست که از مرزهای دانشگاه ها فراتر رفته و برای کل جامعه راه حل ارائه می دهد. “سوسیالیسم یا بربریت” و نمونه های درخشانی که در بیاینه ۲۰ آذر ۸۴ دانشجویان موجود است. حالا با این همه پیشروی چپ در جامعه و دانشگاه تازه برخی با محوری کردن “دانشگاه پادگان نیست” میکوشند “جنبش دانشجویی” به درون مرزهای دانشگاه محدود کنند!؟
خوشبختانه این تلاش هم مثل تلاش برای محوری کردن شعار “نه به جنگ” شکست خورد. ما دیدیم که در اجتماع ۱۳ آذر شعار دانشجویان “مرگ بر دیکتاتور” بود. یعنی یک شعار سرنگونی طلبانه که بدرست از چهارچوبه دانشگاه فراتر میرود. حال آنکه “دانشگاه پادگان نیست” شعاری اساسا در چهارچوبه صنفی مبارزه دانشجویی است.
ولی شاید بگویید، خوب شعارهای صنفی و صرفا دانشجویی قدرت بسیج توده دانشجو را دارد، دانشجو با شعارهای چپ و سوسیالیستی به صحنه نمی آید. توده دانشجو چرا باید خود را سوسیالیست بداند تا وقتی که هنوز دانشگاه پادگان است؟ خوب اگر کسی فکر کند که چپ ضعیف و شکست خورده است و سوسیالیسم مردم را اساسا رم می دهد و پیشروی چپ در جامعه و دانشگاه را نبیند، حق دارد چنین فکر کند.  منظورم اینست که دوستان انشعابی از ما احتمالا با همین منطق خودشان را قانع میکنند! ولی اگر کسی یک نگاه گذرا به جامعه بیندازد و اعتراضات کارگران و معلمان و مبارزه هر روزه و تعطیل ناپذیرزنان و دانشجویان را که هر روز چپ تر و با شعارهای چپ و سرود انترناسیونال مشخص می شوند را ببیند و سعی در تقویت آنان داشته باشد، نمی تواند چنین فکر کند. چنین کسی می داند که اعتراضات اساسا خصلتی چپ دارند و می داند سوسیالیسم است که توانایی جذب توده ها را دارد.
شعار “دانشگاه پادگان نیست” نیست یک ایراد دیگر هم دارد. آدم یاد “دولت پادگانی”  می افتد که اساسا نقد ۲ خردادی ها  و تحکیمی وحدتی ها به دولت احمدی نژاد است . گویی تلاشی برای جذب تحکیم وحدتی ها  در پس این شعار بوده است.  ممکن است بگویید چه ایراد دارد. این برای کسی که فکر میکرده راست دست بالا دارد و چپ ضعیف است و غیره ایراد ندارد. اما برای کسی که میداند اعتراضات دانشجویی بسیار جلوتر و چپ تر از این حرفها است، جز به عقب کشیدن چپ دانشگاه چیز دیگری نیست. و تازه مقادیری زیادی هم توهم به تحکیم وحدت دارد. توهمی که آنها نسبت به چپ ندارند و دیدیم امسال چطور از پیش بازو در بازو برادران وزارت اطلاعات به تهدید و تلاش برای ارعاب چپ تدارک دیدند.
اما توضیح و توجیحاتی که دوستان انشعابی  آورده اند شنیدنی ست. رحمان حسین زاده از رهبری حزب حکمتیست:” شعار “دانشگاه پادگان نیست” رو به كل جامعه دارد و خواهان آن است كه  نیروی نظامی و انتظامی را از محل کار و زیست مردم برچینید، قلدری نظامی و زور اسلحه تان را پایان دهید”. ایشان احتمالا بعد از اینکه دیدند مرزهای ۱۶ آذر بسیار فرا تر از شعار “دانشگاه پادگان نیست”  ایشان رفته و کاملا چپ و سوسیالیستی بوده است تلاش می کند شعار فوق را به کل جامعه سرایت دهد. بازهم قابل قدردانی است.  کاش می شد چنین توجیحی را پذیرفت ولی شعار کاملا گویا است. تازه مگر نمی شد شعاری داد یا ساخت که بدون کمک ایهام و ابهام و صنایع شاعری منظورش را فهمید؟ شعار که باید دقیق و گویا. و تازه کورش مدرسی از زبان دانشجویان خطاب به حکومت می گوید ” دستگاه سرکوب‌تان را از دانشگاه بیرون ببرید، “دانشگاه پادگان نیست!”  وقتی می گویند دانشگاه محل تحصیل است و علم اندوزی و در نتیجه دانشگاه پادگان نیست، دیگر فلسفه سرایت آن به کل جامعه چیست؟
تازه گیرم منظور رحمان حسین زاده را هم  قبول کنیم. آیا نقد مردمی که حکم به رفتن کل جمهوری اسلامی داده اند پادگانی بودن حکومت است؟ نه! همانطور که گفتم “دولت پادگانی” نقد ۲ خرداد به دولت نهم است و نه نقد مردم به جمهوری اسلامی. برخلاف رحمان حسین زاده مردم از جهوری اسلامی انتظار ندارند خود را اصلاح کند و نیروهای نظامیش را از جامعه جمع کند و بهر حال این برایشان کافی نیست، به همین خاطر در صدد سرنگونیش هستند. البه فشارشان را بر آن می گذارند تا سرکوب را کاهش دهند ولی نقد محوری به حکومت از سوی مردم  “دولت پادگانی”  نیست که بخواهد شعار محوری یکی از مهم ترین روزهای اعتراضی شان باشد.
دفاع درخشان دیگری از شعار فوق را در اطلاعیه مشترک فراخوان برای آکسیون ۲۸ دسامبر حزب اتحاد کمونیسم کارگری و حزب حکمتیسم واحد آمریکا می بینیم: “تنها ” جرم ” این دانشجویان دفاعشان از مدنیت جامعه٬ ضدیتشان با جنگ و اعتراض به تبدیل دانشگاه به پادگان بود”. این دیگر همه چیز را خیلی روشن بر ملا میکند.  چه کسی را در ایران به جرم ضدیت با جنگ می گیرند؟ جمهوری اسلامی خودش هر روز دارد در داخل و خارج کشور تبلیغ میکند که مظلوم و مورد حمله استکبار جهانی ست!. دفاع از مدنیت جامعه اما شعار دهان پرکنی ست. کدام مدنیت؟ مدنیت اسلامی؟ مدنیت دوم خرداد؟ مدنیت سوسیالیستی؟ تازه جمهوری اسلامی هم  خودش را  مدافع جامعه مدنی ست، هر دو جناحش. ۲ خرداد که اصلا خودش را با جامعه مدنی تعریف می کند، جناح خامنه ایی هم مشکلی با مدنیت ندارد زیرا می داند همین “مدنیت” و “جامعه مدنی” است (در مقابل جامعه انسانی ما کمونیست ها) که متضمن گردش سرمایه و سود و کار مزدی و مالکیت است. پس این دو شعار اساسا مضمون ضد حکومتی ندارند که کسی را به خاطرشان دستگیر کنند.  می ماند شعار “دانشگاه …” که انهم بالاتر نشان دادم ایرادش کجاست و اساسا  نقد محوری دو خردادیها به دولت احمدی نژاد است. “ضدیت با جنگ ” و “دفاع از مدنیت ” در ایران یک شعار پاسیفیستی و انفعال طلبانه  و در بهترین حالت  سرکار گذاشتن دانشگاه و جامعه ست! چون جامعه برای مقابله با جنگ و برای برقرار مدنیت خود باید مبارزه با جمهوری اسلامی و برقراری سوسیالیسم را در اولویت خود و شعاری های اصلی اش قرار دهد.  دفاع احزاب یاد شده از این دو شعار برمی گردد به موضع گیری شان در قبال جنگ  و جنبش سرنگونی و ماهیت اعتراضات مردم در ایران که بررسی آن از حوصله این مطلب خارج است.
البته خوشبحتانه هیچ کدام از این شعارها در ۱۶ آذر امسال شعار اصلی نشد و نمی توانست باشد، چرا که جامعه و بالطبع دانشگاه مدت هاست از این مرحله گذشته اند، چوب دستی ها را سال ها پیش به کناری پرتاب کرده اند و خواست مشخص سرنگونی با مطالبات چپ و سوسیالیستی را در مقابل خود گذاشته اند.  و  اگر این شعارها محور ۱۶ آذر امسال بودند حزب حکمتیست یادش نمی افتاد چپ به وسعت جامعه خود نمایی می کند و همچنان با وجود اعتراضات کارگری و غیره اصرار می کرد “چپ شکست خورده و کارگران دستشان به کلاهشان است و …” ولی چنین نشد.در واقع ۱۶ آذر امسال علاوه بر پیشروی های بزرگ برای چپ این دستاورد را هم داشت که خوشبختانه یکی از مدعیان سوگوار و شکست خورده کمونیسم کارگری را کمی تا قسمتی امیدوار کرد و به صف چپ و سوسیالیسم کمی هل داد. امیدوارم همچنان ادامه یاید.

اگر سوئد بخواهد روابط سیاسی خود را با ایران ادامه دهد، باید لحن تندتری بکار ببرد۔
ما خواهان آنیم که Carl Bildt دستگیری دانشجویان را محکوم کرده برای ادامه رابطه با ایران پیش شرط هائی را قائل شود۔
سوئد معمولٲ خواهان رعایت حقوق بشر می شود۔ اکنون وقت آن است که این خواست را با قاطعیت مطرح نموده، خواهان آن شود که ایران نیز کنوانسیون CEDAW را امضاء کند۔ این کنوانسیون توسط ١٨٥ عضو از١٩١ اعضای سازمان ملل متحد امضاء شده است۔

کنوانسیون نامبرده در سال ١٩٨٠ نوشته شده، خواهان از بین بردن هر گونه تبعیض علیه زنان شده است۔ در مذاکرات آغاز سده ۲٠ بین اروپای متحد و ایران، امضاء این کنوانسیون مطرح شد۔ تا زمانی که ایران کنوانسیون  مذکور را امضاء نکرده و برای تبعیض گران مجازات قانونی در نظر نگیرد، سوئد و اروپای متحد نباید روابط خود با ایران را ادامه دهند۔

مردم ایران طی چند دهه اخیر یکی از ضد انسانی ترین رژیمهای تاریخ مدرن بشریت را تجربه کرده اند۔ رژیمی با صدهزار اعدامی که روز به روز به سرکوب و خفقان شدت می بخشد۔ در این میان سرکوب وحشیانه زنان که نصف یک انسان به حساب می آیند بوضوح قابل مشاهده است۔

 در حال حاضر دانشجویان در سراسر کشور ایران در حال مبارزه  برای بدیهی ترین حقوق خود هستند۔ این رژیم ضد بشری می کوشد با ایجاد ترس و وحشت بین مردم هر صدای اعتراضی را به خاموشی وادارد، اما دانشجویان مصمم اند  صدای آزادیخواهی و برابری طلبی خود را هر چه رسا تر به گوش جهانیان برسانند۔

شب ١٣ آذر مٲمورین امنیتی رژیم به منزل انوشه آزادبر یورش برده، او و الناز جمشیدی را با خود به مکان نامعلومی می برند۔ زمانی که برادر یکی از این دو برای باخبر شدن از مکان بازداشتشان مراجعه می کنند، او را نیز دستگیر می کنند۔ هم اکنون ۴۳ دختر و پسر دانشجوی آزادیخواه و برابری طلب در کشوری با رژیمی ضد انسانی و وحشی در انتظار آینده ای نامعلوم و خطرناک بسرمی برند۔

امروز جهانیان مسئولیت بزرگی برای جلوگیری از این اعمال وحشیانه به گردن دارند۔ در برابر آنچه که جریان دارد تٲسف خوردن ومتحیر شدن دردی را دوا نمی کند۔

باید وارد عمل شد!

این دانشجویان آشکارا در خطرتجاوز، شلاق ، شکنجه و حتی اعدام قرار دارند۔ وقت تنگ است۔
ما امضا کنندگان از وزیر امور خارجه سوئد Carl Bildt مصرانه می خواهیم که در مورد اقدامات وحشیانه رژیم ایران موضع گیری کند۔ ما خواهان آنیم که Carl Bildt  سفیر ایران را فراخوانده، مراتب اعتراض دولت سوئد نسبت به عدم رعایت حقوق بشر در ایران و همچنین خواست امضای کنوانسیون CEDAW را به او گوشزد کند۔ ما خواهان آنیم که دولت سوئد هر چه سریعتر از خود واکنش نشان دهد تا رژیم ایران نتواند هیچ دانشجو و فعال سیاسی را خودسرانه و بدون دلیل قانونی در بازداشت نگه دارد۔
۱۷ دسامبر ۲۰۰۷

امضا کنندگان:
- افسانه وحدت از کمپین مبارزه برای آزادی دانشجویان در ایران
Ewa Larsson – دبیر “سازمان زنان حزب محیط زیست”
Maria Hagberg – مبتکر ایجاد شبکه علیه خشونت ناموسی
- Lars Vilks هنرمند
- منوچهر ماسوری- دبیر کمیته بین المللی علیه اعدام
- مهین علیپور- دبیر علیه تبعیض٬ سازمان دفاع از حقوق زن

اسد نودینیان
Nodinyan.asad@yahoo.se

جمهوری اسلامی از چند ماه قبل، به یمن ایجاد فضا جنگی در کشمکشهای خود با مردم، با براه انداختن فضای رعب در جامعه و اعدام جوانان بنام اراذل اوباش و حمله به زنان عملا  جنگ خود علیه مردم را شدت داده است. رژیم با دستگیری و ربودن فعالین و رهبران کارگری، فعالین عرصه زنان از یک طرف و با سرکوب و فشار عمومی در جامعه و ایجاد ناامنی برای پیشروان دست اندکار جنبشهای اجتماعی از طرف دیگر نهایت زور خود را میزند و جامعه راهی به جز ادامه مبارزه و مقاومت در برابر خود ندارد.

حمله رژیم به دانشگاه ها در آذر ماه امسال، ادامه سیاست سرکوبگرانه رژیم و گسترش آن به این مرکز فکری و اعتراضی رادیکال در جامعه بود. اما تداوام و گسترش اعتراضات مردم و دانشجویان برای آزادی فعالین جنبشهای اجتماعی، کارگران، دانشجویان و زنان نشانه کوتاه نیامدن مردم و جنبش عمومی برای به گور سپردن این رژیم است. جمهوری اسلامی میخواست با دستگیری فعالین دانشجو و حمله از قبل در دانشگاه ابتکار عمل را در دست  گیرد و ناکامی آن و مقاومت بعدی دانشجویان در این رابطه نبض و خواست جامعه را بطور بر جسته تری جلو چشم عموم گرفت.

این  رژیم ، رژیم صدهزار اعدام است. و باید متوجه بود که حرمت و جان عزیزان دستگیر شده در خطر است و این رژیم در مقابل حرکات اجتماعی و دانشگاه ها نقطه ضعف خود را دارد و امکان تحمیل عقب نشینی به  ان هست. نباید اجازه داد رژیم با شکنجه و محروم نمودن فعالین در بند کارگران و دانشجویان و زنان از ابتدایی ترین امکانات پزشکی برای به زانو درآوردن آنها استفاده نماید.

تا کنون داشجویان و خانواده هایشان در اعتراض بدستگیری ها ابتکارات گوناگونی را بکار برده اند، این اعتراضات را باید تا آزادی این عزیزان ادامه داد و در داخل و خارج کشور باید از هر امکانی برای آزادی این عزیزان استفاده نمود .

28 دسامبر را، در همه جای دنیا به روز اعتراض علیه این دستگیریها تبدیل نمود. از نهادهای انسان دوست و احزاب سیاسی و اتحادیه های کارگری خواست که با اقدامات گوناگون علیه این ترفند رژیم اسلامی اعتراض نمایند. روز بیست و هشت دسامبر را به روز تلاش برای آزادی دانشجویان، محمود صالحی، منصور اصانلو و فعالین زنان  که جرمشان  دفاع از حقوق و خواست های ابتدایی کارگران و داشتن حق تشکل بوده  است تبدیل کنیم. نباید رهبران اعتراضات زنان و دهها دانشجو که با خواست نه به پادگان کردن دانشگاها و بدلیل دفاع از مردم و پرچم کردن خواست و آرزوی انها در زندان هستند تنها گذاشت.
دفاع از حرمت و جان این عزیزان دفاع از انسانیت است.
28 دسامبر را باید تا آزادی این عزیزان ادامه داد.
اسد نودینیان
27 دسامبر2007

 در جامعه امروزی ایران خفقان و سرکوبی شدید حاکم است. در این میان جنبشهای اجتماعی از جمله جنبش دانشجویی، جنبش کارگری، جنبش زنان و غیره نقش اساسی را در درون جامعه ایفا میکنند. جنبش دانشجویی از جمله جنبشهایی است که با تجربه نزدیک به یک قرن خود و با استفاده از شرایط خاص حاکم بر ایران امروز خود را بیشتر رادیکالیزه کرده و به بزرگترین و “علنی” ترین صدای اعتراضی در جامعه، بر ضد ارتجاع حاکم در آمده.

 این جنبش با از سر گذراندن تجربه انقلاب ۱۳۵۷ به شیوه منسجم تر با خواستهای رادیکالتری در درون یک نظام توتالیتر بورژوا اسلامیسم سر بر آورده و در عصری که زنها را سنگسار می کنند، آزادیخواهان در زندانها و خیابانها به دار می آویزند، ندای آزادی را از نطفه می خواهند خفه کنند، صالحی ها و اسانلوو هارا به بند میکشند، کودکان را به مرگ محکوم می کنند و هزاران فاکت دیگر در این زمینه را می توان نام برد، در مخوف ترین جو پلیسی دنیا این دانشجویان چپ رادیکال هستند که از جان خود می گذرند و به خیابانها میریزند و خواستار “آزادی، برابری، سوسیالیزم و دموکراسی” هستند. همه اینها در جامعه ای در جریان است که “بربریسم سیاسی” سرتا سر جامعه ایران را در زیر چنگ خود می فشارد. دانشجو “صدای” آشتی ناپذیری خود را به گوش همگان رسانده است. در این میان این تنها جمهوری اسلامی نیست که ترس و حشت وجودش را فرا گرفته است بلکه این ترس و وحشت به احزاب و جریانهای راست ایران هم سرایت کرده است. چون خواست دانشجویان رادیکال ایران، زنگ خطر بزرگیست برای کل سیستم بورژوای ایران از حکومت حاکم جمهوری اسلامی گرفته تا اپوزسیون راست تبعیدیش.

همه احزاب و جریانهای ایرانی از راست تا چپ شاهد این هستند که این جرقه و اعتراض دانشجویی بود که بعدها به دیگر نقاط ایران سرایت کرد و موجب انقلاب ۵۷ شد. جنبش دانشجویی، اعتراضات را شروع کرد و جنبش کارگری کار را به اتمام رساند و انقلاب را عملی ساخت. ولی متاسفانه جریانی دیگر و تازه از راه رسیده به کمک “سی آی اِی” قدرت را قبضه کرد. این جریان یا همان جمهوری اسلامی، خود بر این امر واقف است که جنبش دانشجویی چیزی نیست که آن را دست کم گرفت و به همین خاطر است که این جنبش را مورد شدید ترین تعرضات نظامی و سرکوب گرانه قرار میدهد. خود حاکمان ایران بر این امر واقفند که اگر دانشجویان چپ و کارگران نبودند، سرنگون کردن حکومت شاه کاری بسیار دشوار بود. پس خود سران ج.اسلامی با استفاده از تجربه سال ۵۷ میدانند به چه شیوه ای این جنبش را سرکوب کنند. اما در واقع این یکی از ریسک های بزرگی است که سران ایران دچار آن شده اند. چون این جنبش به حد آگاهی و رشد خود رسیده و همین جنبش از دهها راه تازه برای مبارزه خود استفاده می کند راههایی که پش از سال ۵۷ برای او مشکل و غیر ممکن بود. یکی از همین راهها را می توان تماس و ارتباط آسان او با دنیای بیرون از ایران است. جهانیان شاهد این نیروی اعتراضی در درون بربری ترین حکومتهای قرن حاضر هستند اما موضع احزاب و جریانهای بورژوازی اپوزسیون در این قبال چه بوده؟

این جریانها “سکوت” اختیار کرده اند. سکوت آنها هم خبر از ترس و نفرت آنها از جنبش چپ رادیکال اجتماعی است و از انعکاس هرگونه خبر از طریق سایتهای رسمی، رادیو و تلویزیون خود، خودداری می ورزند.  حتی سایتهای اینترنتی وابسته به احزاب راست یا از انتشار مطالب دانشجویی خودداری می کنند یا اگر هم مجبور شدند و نوشته یا اطلاعیه ای را منتشر کنند در بندی برای اطلاع عموم مینویسند “انتشار این نوشته‌ در “……” الزامآ بمعنی تآیید مواضع مندرج در آن نمی‌باشد” و یا فلان سلطنت طلب میگوید که ما روز ۱۶ آذر را روز دانشجو نمی دانیم. ۱۶ آذر روز برخورد دانشجوهای کمونیست با دانشجوهای اسلامی بود. همین آقایان فراموش کرده اند یا نمی خواهند اقرار کنند که روز ۱۶ آذر روزی بود که شاه دیکتاتور و ظالم ایران در روز ۱۶ آذر به دانشگاه تهران حمله کرد و ۳ دانشجو را به قتل رساند. کاری را که شاه دیکتاتور ایران با دانشجو ها کرد حالا جمهوری اسلامی بدترش را هم می کند چون خود جمهوری اسلامی از قدرت و آگاهی جنبش دانشجویای باخبر است. در واقع این خود حکومتهای نا برابر ایران بودند که زمینه را برای پروراندن جنبشهای رادیکال اجتماعی فراهم ساختند. نابرابری، ظلم، استثمار، تبعیض، فقر و گرسنگی و غیره از این پدیده ها بودند که حاکمان ایران یکی پس از دیگری برای مردم به ارمفان آورده اند. همین عوارض ضروریت بوجود آوردن جنبشهای رادیکال چپ را فراهم آوردند تا با این همه نابرابری اجتماعی، سیاسی و اقتصادی مبارزه کند و دنیایی بهتر را خواستار شود. همین نابرابری ها است که میلاد معینی ها، انوشه آزاده فرها، مهدی گرایلو ها، محمود صالحیها، منصور اسانلو ها و هزاران هزار مبارز آزادیخواه چپ دیگر را درس داد، برای رسیدن به دنیایی بهتر فارغ از ظلم و استثمار. جنبش دانشجویی “ادغامیست از جنبش زنان، کارگران، جوانان و آزادیخواهان” که دفاع از این جنبش وظیفه هر انسان آزادیخواه و مبارز است. پس همه ما، انسانهای چپ و آزادیخواه همصدا باهم ، بدون در نظر گرفتن تعلقات سازمانی و حزبی، از دانشجویان آزادیخواه باید دفاع کنیم و با خواست دانشجویان  آزادیخواه که “آزادی، برابری، و سوسیالیزم” است، همنوا و هم صدا باشیم.

زنده باد جنبش چپ رادیکال دانشجویی

دانشجوی دربند، تو تنها نیستی!

منصور پرستار- سوئد

۲۰۰۷-۱۲-۲۶

mansour_parastar@hotmail.com

http://www.archives.web.surftown.se/?p=2997

http://azady-barabary-01.blogspot.com/2007/12/blog-post_723.html